اتل متل يه بچه ، با قلبي که شکسته

اتل متل شبهايي که بمب مي خورد تو خونه

دل آدم مي لرزيد با اينکه داشت بهونه

اتل متل گريه ها ، گريه هاي شبونه

اين بچه ها مي ترسن از اين صدا تو خونه

اتل متل بچه ها بزرگ مي شن ، مي شينن

پا مي شن و راه مي رن ،زندگي رومي بينن

اتل متــــــل زندگــي ، هــمـش پر دروغـــه

بالا مي ريم ماسته ، اما پايينش دوغه

اتل متل يه بابا ،که وقت جنگ توجبهه است

موقع صلح و آشتي باز هم ميون جبهه است

جبهۀ امروز ما ، جبهۀ درس و کاره

بهونۀ بچه ها هميشه توي کاره

اتل متل جمهوري که دِين داره به بابا

جوونيش رو گذاشته بدون چون و چرا

اتل متل جمهوري که دِين داره به مادر

به اشکهاي شبونه ، به بچه ها ، برادر

اتل متل دِين اون ديگه فراموش شده

خون دايي و بابا ، پله اي خاموش شده

پله اي که آدمها ازش ميرن اون بالا

رئيس ميشن ،مي شينن، ما برده ايم ، اون آقا

يکي اگه بپرسه خون دايي کجا رفت؟

اشکهاي سرد مادر ، داغ دلم کجا رفت؟

اتل متل مي دونم ، اين جمهوري مال ماست

مال خون داييه ، مال ا شکهاي باباست

اتل متل خدايا ، اشکهاي من کجا رفت؟

خون دايي و بابا تو جيبهاي کيا رفت؟

اتل متل خدايا ، اسلام تو قشنگه

ما دارن میخندن ، میگن دروغ و رنگه

اتل متل گرفته دل من از زمونه

خدا به اون خدائیت مادر من جونه

دست ميزدم به موهاش بوسه ازش ميچيدم

بهش بگم بابا جون ، تو رفتي با بهونه

بهونه ات خدا بود ، اما تو اين زمونه

داييم مگه نرفته تا خونه آروم بشه؟

تا بچه ها بخندن ، زندگي آسون بشه؟

پس چي شد اون آرامش؟ امنيتم کجا رفت؟

دايي بيا حرف بزن،اشکهاي من کجا رفت؟

غصه نخور دایی جون یه روزی اقا میاد

دلم مي خواد بمیرم تو اين سياهه بازار

تو رو قسم خدا جون رهبرمو نگهدار