سلام به ماه محرم

التهاب محرم

مدح حضرت عباس (ع)

خوشا دل

خوشا از دل نم اشکی فشاندن
به آبی آتش دل را نشاندن

خوشا زان عشقبازان ياد کردن
زبان را زخمی فرياد کردن

خوشا از نی خوشا از سر سرودن
خوشا نی نامه ای ديگر سرودن

نوای نی نوايی آتشين است
بگو از سر بگيرد، دلنشين است

نوای نی نوای بی نوايی است
هوای ناله هايش، نينوايی است

نوای نی دوای هر دل تنگ
شفای خواب گُل، بيماری سنگ

قلم،تصوير جانکاهی است از نی
علم،تمثيل کوتاهی است از نی

خدا چون دست بر لوح و قلم زد
سر او را به خط نی رقم زد

دل نی ناله ها دارد از آن روز
از آن روز است نی را ناله پرسوز

چه رفت آن روز در انديشه نی
که اينسان شد پريشان بيشه نی؟

سری سر مست شور و بی قراری
چو مجنون در هوای نی سواری

پر از عشق نيستان سينه او
غم غربت،غم ديرينه او

غم نی بند بند پيکر اوست
هوای آن نيستان در سر اوست

دلش را با غريبی، آشنايی است
به هم اعضای او وصل از جدايی است

سرش برنی، تنش در قعر گودال
ادب را گه الف گرديد، گه دال

ره نی پيچ و خم بسيار دارد
نوايش زير و بم بسيار دارد

سری برنيزه ای منزل به منزل
به همراهش هزاران کاروان دل

چگونه پا ز گل بردارد اشتر
که با خود باری از سر دارد اشتر؟

گران باری به محمل بود بر نی
نه از سر،باری از دل بود بر نی

چو از جان پيش پای عشق سر داد
سرش بر نی ، نوای عشق سر داد

به روی نيزه و شيرين زبانی !
عجب نبود ز نی شکر فشانی

اگر نی پرده ای ديگر بخواند
نيستان را به آتش می کشاند

سزد گر چشمها در خون نشينند
چو دريا را به روی نيزه بينند

شگفتا بی سرو سامانی عشق!
به روی نيزه سرگردانی عشق!

ز دست عشق در عالم هياهوست
تمام فتنه ها زير سر اوست !

سر نیزه

 از زمین تا آسمان آه است می دانی چرا؟
یک قیامت گریه در راه است می دانی چرا؟
بر سر هر نیزه خورشیدی ست یک ماه تمام
بر سر هر نیزه یک ماه است می دانی چرا؟
اشهد ان لا...شهادت اشهد ان لا ...شهید
محشر الله الله است می دانی چرا؟
یک بغل باران الله الصمد آورده ام
نوبهار قل هوالله است می دانی چرا؟
راه عقل ازآن طرف راه جنون از این طرف
راه اگر راه است این راه است می دانی چرا؟
از رگ گردن بیا بگذر که او نزدیک توست
فرصت دیدار کوتاه است می دانی چرا؟
از کجا معلوم شاید ناگهانت برگزید
انتخاب عشق ناگاه است می دانی چرا؟
  از محرم دم به دم هر چند ماتم می چکد
باز اما بهترین ماه است می دانی چرا

شعری از علی انسانی

دل سوزان بود امروز گواه من و تو                        کزازل داشت بلا چشم ، به راه من و تو

من به تو دوخته ام دیده تو برمن ، ازنی               یک جهان راز ، نهفته به نگاه من و تو

  اُسرا با من و راءس شهدا با تو به حق                چشم تاریخ ندیده ست سپاه من و تو

روی تو ماه من وماه تو عباس امّا                      ابر خون ساخته پنهان رخ ماه من و تو

آیه خواندن زتو ،تفسیرــ زمن تادانند                 که به جز گفتن حق نیست گناه من و تو

هردو نستوه چو کوهیم بر سیل امّا                  عشق ،دلگرم شد ،ازسردی آه من و تو

مدعی خواست که ازبیخ کند ریشه ی ما          بی خبر زآنکه غروب ست پگاه من و تو

شق القمر حسین علیه السلام به فرمان خداوندی نظر کرد                          زحج بگذشت و آهنگ سفر کرد
خدای خویش را فرمود لبیک                         به دشت کربلای خون سفر کرد
بهشتی سیرتان را کرد گلچین                      و جنگی سخت با ابنای شر کرد
گذشت از خان و مان و زندگانی                    تمام هستی خود را سپر کرد
و با شیواترین شعر حماسه                         جهان را یک تنه زیر و زبر کرد
و با همدل ترین یاران عاشق                        نهال عاشقی را بارور کرد 
تمام خویش را فرزند زهرا                            به میدان شهادت رهسپر کرد
وضوی خون گرفت از شط ایثار                       شهادت را چه زیبا شعله ور کرد
قدم بنهاد در قربانگه عشق                         زدین احمدی دفع خطر کرد
قیامت ازقیامش گشت بر پا                         حسین بن علی ( ع ) کاری دگر کرد
و شد سرحلقه ی مستان توحید                   به کوی عشق حق تقدیم سر کرد
زداغش گشت پشت آسمان خم                   دل افلاکیان را خون جگر کرد
بسان سید بطحا پیمبر                               حسین سرجدا شق القمر کرد

شعری از ناصر الدین شاه قاجار

خرم دلی که منبع انهار(1) کوثر است                             کوثر کجا زدیده پر اشک بهتر است
نام حسین و کرببلا هر دو دلرباست                                نام علی اکبر از ان دلرباتر است(2)
رفتم به کربلا به سر قبر هر شهید                                  دیدم که مرقد شهدا مشک و عنبر است
بالای سر یکی پیر جلوه کرد                                          نزدیکی رواق که نزدیکی در است
پرسیدم از مُخادم آن کین مزار کیست؟                            گفتا حبیب نور دو چشم مظاهر است
رفتم کنار علقمه دیدم یکی شهید                                  گفتم چرا جدا ز شهیدان دیگر است؟
گفتا خموش باش که عباس با مرام                                منظور او ادب به جناب برادر است

شعری در مدح سید الشهدا ع

صاحب علم لدنی خامس آل عبا
سبط احمد نور چشم حیدر و خیر النسا

وارث علم نبی و آدم و نوح و خلیل
پنجمین معصوم و هم سوم دلیل و رهنما

جاودان الگوی سرخ عاشقی مولای دین
آفتاب آل طا ها ، نور حق ، خون خدا

تشنه لب جان در وصال کوی جانان داده ای
راه تو باشد بهشتی سیرتان را رهگشا

قلب سرخ عرش و فرش و کرسی و لوح و قلم
میر و سالار شهیدان شافع روز جزا

ای که شد در کوی ایمان و شرف- آزادگی-
پیکرت- خون خدا- آماج تیر و د شنه ها

کرده ای دفع خطر از مکتب اسلامیان
با نثار خون خود خورشید دشت نینوا

باغبان سرفراز کوی سرخ لاله ها
ای شهید سربدار و جاودان کربلا
 
خویش را کردی فدا تا پا بگیرد عاشقی
سرو گلزار شهادت ، قبله ی اهل ولا

از تو شد آئینه صبح شهادت منجلی
ای که کردی در ره حق اکبر و اصغر فدا

نام زیبای تو باشد توتیای چشمها
جان ناقابل فدایت یا حسین مرتضا

می زند هردم شرار عاشقی بر سینه ها
نام گلگون تو ای قربانی راه خدا

قبله ی عشق و شهادت جاودان عصرها   
حیدری خو مصطفی سیرت، امام و مقتدا

داغ جانسوزت زند آتش به جان ما–حسین-
ای قتیل اشقیا از کینه وظلم وجفا

عبد خاص الخاص حق  ای روح قرآن مجید
وای ذبیح الله اعظم شد خریدارت خدا

آتشی دیگر به جانها زد قیام و نهضتت
واز پیام سرخ تو شد محشری عظمی بپا

گشته جیحون چشمها از سیل آه و اشکها
از غم جانسوز تو شاهنشه ملک ولا

گوشه ی چشمی به ما فرما ، عزیز فاطمه
کاروان سالار عشق ای شیعیان را پیشوا

دست ما و دامنت – ای قلب سرخ کائنات -
ای شهید تشنه لب مولای سر ازتن جدا

زنده باد و جاودان شور حسینی در جهان
خاصه در ایران به حق  ضامن آهو رضا

عطر خوش سیب

بادها عطر خوش سيبِ تنش را بردند

زخمها لاله باغ بدنش را بردند

نيزهها بر عطشش قهقهه سر مىدادند

خندهها خطبه گرم دهنش را بردند

اين عطش يوسف معصوم كدامين مصر است

كه روى نيزه بوى پيرهنش را بردند

تا كه معلوم نگردد ز كجا مىآيد

اهل صحراى تجرّد كفنش را بردند

دشنهها دوروبر پيكر او حلقه زدند

حلقهها نقش عقيق يمنش را بردند

چهرهها يا همه زردند وَ يا نيلى رنگ

شعلهها سبزى رنگ چمنش را بردند

بت پرستان ز هراس تبر ابراهيم

جمع گشته تبر بت شكنش را بردند

بادها سينه زنان زودتر از خواهر او

تا مدينه خبر سوختنش را بردند

يوسف، آهسته بگوئيد نميرد يعقوب

گرگها زوزه كشان پيرهنش را بردند

بر مشام میرسد هر لحضه بوی کربلا

در سرم پیچیده باری،های وهوی کربلا
می روم وادی به وادی رو به سوی کربلا

میروم افتان و خیزان، از دل بن بست ها
جاده ای پیداکنم تا جست وجوی کربلا

تشنگی می بارد از ابر سترون، می روم
تا بنوشم جرعه آبی از سبوی کربلا

ترسم این بیراهه ها با خویش مشغولم کنند
"بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا"

من نمی دانم کی ام یا از کجایم، هرچه هست
آب رو می آورم از خاک کوی کربلا

مانده در گوشم صدای پای "هل من ناصر"ی
می رود تا حشر در من گفت وگوی کربلا

بغض تاریخم، نباید در خودم ویران شوم
باید آوازی بخوانم با گلوی کربلا

در سرم شوری دگر برپاست، شمشیرم کجاست؟
"بر مشامم می رسد هر لحظه بوی کربلا"

اگر زینب نبود

سر نى در نينوا مى‏ماند اگر زينب نبود
كربلا در كربلا مى‏ماند اگر زينب نبود

چهره سرخ حقيقت‏بعد از آن طوفان رنگ
پشت ابرى از ريا مى‏ماند اگر زينب نبود

چشمه فرياد مظلوميت لب تشنگان
در كوير تفته جا مى‏ماند اگر زينب نبود

زخمه زخمى‏ترين فرياد،در چنگ سكوت
از طراز نغمه وا مى‏ماند اگر زينب نبود

در طلوع داغ اصغر،استخوان اشگ سرخ
در گلوى چشمها مى‏ماند اگر زينب نبود

ذو الجناح داد خواهى،بى‏سوار و بى‏لگام
در بيابانها رها مى‏ماند اگر زينب نبود

در عبور از بستر تاريخ،سيل انقلاب
پشت كوه فتنه‏ها مى‏ماند اگر زينب نبود

وداع

دیوان احسان

شب عاشورا

امشب شهادتنامة عشاق امضا مي‌شود  ..... فردا ز خون عاشقان، اين دشت‌دريا ميشود 
امشب كنار يكدگر، بنشسته آل مصطفي  ..... فردا‌پريشان‌جمعشان،چون قلب‌زهرا ميشود 
امشب بود بر پا اگر، اين خيمة ثار الهّي  ..... فردا‌به دست دشمنان، بركنده از جا مي‌شود 
امشب صداي خواندن قرآن بگوش آيد ولي  ..... فردا صداي الامان، زين دشت برپا ميشود 
امشب كنار مادرش، لب تشنه اصغر خفته است  ..... فردا خدايا بسترش، آغوش صحرا ميشود 
امشب كه جمع‌كودكان،در خواب‌ناز آسوده‌اند  ..... فردا به زير خارها، گمگشته پيدا ميشود 
امشب رقيه حلقة زرين اگر دارد بگوش  ..... فردا‌ دريغ اين‌گوشوار ازگوش او وا ميشود 
امشب، به خيل تشنگان، عباس باشد پاسبان  ..... فردا كنار علقمه، بي دست، سقا ميشود 
امشب كه قاسم زينب گلزار آل مصطفاست  ..... فردا ز مركب‌سرنگون، ‌اين سرو رعنا ميشود 
امشب بود جاي علي، آغوش گرم مادرش  ..... فردا چو گلها پيكرش، پامال اعدا ميشود 
امشب گرفته در ميان، اصحاب ثار الله را  ..... فردا عزيز فاطمه، بي يار و تنها ميشود 
امشب به دست شاه دين، باشد سلیماني نگين  ..... فردا به دست ساربان، اين حلقه يغما مي‌شود 
امشب سر سر خدا، بر دامن زينب بود  ..... فردا انيس خولي و دير نصاري ميشود 

کربلا

كربلا، در سينه‌اش پنهان، هزاران راز دارد  ..... هر زمان،يك راز از اسرار خود ابراز دارد 
كربلا، درياي فياضي است بي حد و كرانه  ..... موج عالمگير او دستي بهرسو باز دارد 
همره هر موج خونش،گوهري ممتاز دارد  ..... در دل‌هر قطره آبش، دلنشين رازي نهفته 
قبر‌شش‌گوش‌حسين‌آنجاست،‌كز شش‌سوي عالم  ..... خلق بر درگاه او،روي نياز و راز دارد 
جسم ثارالله و اكبر، غرق خون، الله اكبر  ..... اصغرش بر سينة او، مهد خواب ناز دارد 
كوچه‌ها دارد به دلها، شاهراه كربلايش  ..... كي تواند قدرتي، ما را از اين ره باز دارد 
ديگر از پايان كار خود، چه ترسي داري اي دل  ..... او كه لطفي بر محبان خود از آغاز دارد 
زنده گرداند دلي را، كز گناهان مرده باشد  ..... اين غم جان آفرينش، راستي اعجاز دارد 
مكتب خلقت، ندارد چون حسين آموزگاري  ..... اين چراغ آسماني،‌ نور انسان سازد دارد 
مات، هفتاد و دوملت ، از دو و هفتاد اويند  ..... در كجا‌فرماندهي‌ششماهه‌يك سرباز دارد 

مدح امام حسین ع

کشتی نجان

لطف حسین مارا تنها نمی گذارد

گر خلق وا گذارد او وا نمی گذارد

او کشتی نجات و کشتی شکسته مائیم

مولا به کام غرقاب مارا نمی گذارد

هل من معین اورا باید جواب دادن

شیعه امام خود را تنها نمی گذارد

زهرا به دوستانش قول بهشت داده است

برروی گفته خویش او پا نمی گذارد

ما و فسرده حالی مولا نمی پسندد

مسکین و دست خالی مولا نمی گذارد

از بس گناهکاریم ما مستحق ناریم

باید که سوخت مارا زهرا نمی گذارد

باز باران

باز باران با ترانه
مي خورد بر بام خانه
يادم آيد كربلا را
دشت پر شور و نوا را
گردش يك روز غمگين   گرم و خونين
لرزش طفلان نالان زير تيغ و نيزه ها را
باز باران با صداي گريه هاي كودكانه
از فراز گونه هاي زرد و عطشان   با گهرهاي فراوان
مي چكد از چشم طفلان پريشان
پشت نخلستان نشسته
رود پر پيچ و خمي در حسرت لبهاي ساقي
چشم در چشمان هم آرام و سنگين
مي چكد آهسته از چشمان سقا بر لب اين رود پيچان    باز باران
باز باران  با ترانه آيد از چشمان مردي خسته جان
هيهات بر لب از عطش در تاب و در تب
نرم نرمك مي چكد اين قطره ها روي لب  شش ماهه طفلي      رو به پايان
مرد محزون      دست پر خون
مي فشاند از گلوي نازك شش ماهه بر لب هاي خشك آسمان
با چشم گريان      باز باران
باز هم اينجا عطش آتش شراره
جسمها افتاده بي سر پاره پاره
مي چكد از گوشها باران خون و كودكان بي گوشواره
شعله در دامان و در پا مي خلد خار مغيلان
وندرين تفتيده دشت و سينه ها برپاست طوفان
دستها آماده شلاق و سيلي
چهره ها از بارش شلاقها گرديده نيلي
وندرين صحراي سوزان مي دود طفلي سه ساله      پر زناله
پاي خسته  دلشكسته
روبرو بر نيزه ها خورشيد تابان
مي چكد از نوك سرخ نيزه ها بر خاك سوزان      باز باران
باز باران     قطره قطره
مي چكد از چوب محمل   خاكهاي چادر زينب به آرامي شود گل
مي رود اين كاروان منزل به منزل
مي شود از هر طرف اين كاروان هم  سنگ باران
آري آري    باز سنگ و باز باران
آري آري    تا نگيرد شعله ها در دل زبانه
تا نگيرد دامن طفلان محزون را نشانه
تا نبيند كودكي لب تشنه اينجا اشك ساقي
بر فراز خيمه
برگونه ها
بر مشك ساقي
كاش مي باريد باران